Drie maanden na de geboorte van mijn zoon gaf mijn fysiotherapeut me een flyer. Een QR-code, een apparaat, een programma van twaalf weken. Ze was vriendelijk, grondig en had in alles volkomen gelijk. Ik heb het plan precies negentien dagen gevolgd. Toen kwam het leven ertussen — een ziek kleuter, een deadline, een slechte nacht — en het apparaat belandde in het badkamerkastje naast de vitamines die ik ook al niet meer nam.
Ik heb lang nagedacht over wat dat over mij zegt. Mijn discipline, mijn prioriteiten. Maar toen ik met andere vrouwen begon te praten — vriendinnen, vreemden in forums, mijn eigen moeder — hoorde ik steeds hetzelfde verhaal. Het apparaat. De app. Het optimisme. De la. Dat was geen toeval. Dat was een ontwerpfout. Niemand had iets gebouwd dat écht paste in het echte leven van een echte vrouw. Ze hadden alleen iets gebouwd dat werkte in een klinische studie, en het beste gehoopt.
Fortenza bestaat vanwege die kloof. Elke beslissing die we hebben genomen — de bijna geluidloze motor, de driewekenmodus voor beginners, de manier waarop de app je niet straft als je een dag overslaat — kwam voort uit één vraag: wat zou iemand er écht bij laten blijven? Niet onder ideale omstandigheden. Op een dinsdag om 22 uur, wanneer je uitgeput bent en dertig seconden hebt. Dat is de vrouw voor wie we dit hebben gebouwd. Dat was ik. Als iets hiervan bekend voelt, ben jij precies de reden waarom Fortenza bestaat.